ΑΛΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ - ΓΙΩΤΑΚΟΥ "Κόκκινη Βροχή", εκδ. Μ. Σιδέρη 2016

Ενα αληθινό ψυχογράφημα, δοσμένο με ευαισθησία, οξυδέρκεια και διείσδυση στην πολύπλοκη ανθρώπινη φύση, αλλά και με έντονα στοιχεία ρεαλισμού και αμεσότητας, τα οποία, με συγγραφική δεινότητα συνδυάζονται από τη δημιουργό, από την αρχή ως το τέλος της αφήγησής της, η οποία είναι πολυεπίπεδη, με εναλλαγές από το παρελθόν στο παρόν, έμπλεη προβληματισμών και σκέψεων, όπως τούτα σαφώς προκαλούνται από την ενδιαφέρουσα σύλληψη και πλοκή. Αναφερόμενη στη συγκεκριμένη μυθιστορία, αντιλαμβάνομαι ότι ίσως να παραπέμπω σε  σκέψεις στις οποίες σίγουρα όλες και όλοι έχουμε αναλωθεί και σε καταστάσεις, οι οποίες είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με την προσωπική μας πορεία, η οποία, ποτέ δεν είναι σταθερή, βέβαιη και ουδείς γνωρίζει τα μέλλοντα, ωστόσο, πάντα υπάρχει εκείνο το κρίσιμο σημείο της "αμφιταλάντευσης" μεταξύ καλού και κακού, όπως αυτά προσδιορίζονται από την ατομική ηθική και τους παράγοντες που πάντοτε συντελούν στη διαμόρφωσή της.

Τέσσερις διαφορετικοί άνθρωποι, είναι οι βασικοί χαρακτήρες της ιστορίας, των οποίων οι ζωές αλληλοτέμνονται και διασταυρώνονται, επηρεαζόμενες από πράξεις και ενέργειες του περιβάλλοντός τους, συγγενικού, κοινωνικού, επαγγελματικού και ερωτικού.

Πέραν της σύγκρουσης που οι δύο φίλες, Λουίζα και Εύη, βιώνουν σε κρίσιμες στιγμές της ζωής τους, μεταξύ της ηθικής τους, της ακεραιότητας, των προσωπικών τους αξιών και ιδανικών και της ανάγκης άμεσης αντιμετώπισης της πραγματικότητας, η οποία και στις δύο περιπτώσεις είναι σκληρή, ανάλογα με τα βιώματά τους και την εξέλιξή τους, των διλημμάτων, τα οποία δεν προκαλούνται τεχνηέντως από τις ίδιες, αλλά ανακύπτουν αθέλητα και καθοριστικά, η ψυχοσυναισθηματική τους "εμπλοκή", τα ερωτήματα τους, οι αγωνίες τους, και η αναζήτηση της ορθής, αντίστοιχα δε η απόρριψη της εσφαλμένης επιλογής, μεταφέρονται με τη λογοτεχνική πένα άψογα, χωρίς καμία υπερβολή, αντίθετα θα έλεγα με λυρισμό και φιλοσοφική διάθεση, μέτρο και αληθοφάνεια, αποδίδοντας όλη την ένταση, που διακατέχει τις ηρωίδες, σε όλη τη διάρκεια αυτής της αναζήτησης έως και την τελική απόφαση.

Συνοδοιπόροι τους, στη διαδρομή τους, δύο άνθρωποι, ο Νίκος και ο Σπύρος, τελείως διαφορετικοί σαν χαρακτήρες, οι οποίοι όμως στην πορεία, αποδεικνύονται διατεθειμένοι να παραμείνουν πιστοί στις δικές τους πεποιθήσεις και αξίες, με ειλικρίνεια, αφοσίωση αλλά και αποφασιστικότητα, χωρίς εγωισμούς και μικρότητες, επιφέροντας κατά κάποιο τρόπο, και κατά τη δική μου προσωπική εκτίμηση, και ως αντίστιξη, την πολυπόθητη ισορροπία και αρμονία στις προσωπικές τους σχέσεις και δίνοντας αληθινό νόημα στην έννοια της συντροφικότητας και του αλληλοσεβασμού (ειδικά το τελευταίο δεν είναι και τόσο αυτονόητο στις μέρες μας). 

Θα μπορούσε να αναρωτηθεί ίσως κάποιος, αν τελικά, η ζωή έχει πάντα αίσιο τέλος, όπως στη λογοτεχνία, και αν η έκβαση της ατομικής μας πορείας, θα μπορούσε να είχε διαμορφωθεί, αν δεν μεσολαβούσαν εμπόδια, απρόβλεπτοι παράγοντες, εγωισμοί, πάθη και εμμονές. Επειδή πιο πριν, ανέφερα το στοιχείο του ρεαλισμού που διέκρινα στην αφήγηση, πράγματι, όπως και στην αληθινή ζωή, εκτός από τους βασικούς χαρακτήρες του βιβλίου, η συγγραφική έμπνευση, δημιούργησε και πρόσωπα τα οποία ναι μεν, δεν καθίστανται συμπαθή στον αναγνώστη, αλλά η δική τους συμβολή στην εξέλιξη, είτε άμεσα, είτε έμμεσα, αποδεικνύεται καθοριστικής σημασίας.

Οι συγγραφικοί χαρακτήρες του Μάρκου και της Ασημίνας, στην "Κόκκινη Βροχή" αντιπροσωπεύουν δύο τέτοιες προσωπικότητες, οι οποίες παρήγαν αρνητικότητα με τον τρόπο ζωής τους, τις πράξεις και τις ενέργειες, αφού "εκτέλεσαν" ή υλοποίησαν τις αποφάσεις τους, ερήμην ή εν αγνοία ή παρά τη θέληση όσων όφειλαν να σέβονται, υποκύπτοντας είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα στα ένστικτά τους και ακολουθώντας "πιστά" τις δικές τους επιδιώξεις και "όνειρα", με εγωισμό, αλαζονεία και έπαρση. Οι πορείες της ζωής τους, διαφορετικές αλλά με μία κοινή κατάληξη, την μοναξιά και την απόρριψη, αναπόφευκτα ίσως τιμήματα για τις επιλογές τους. 

Ωστόσο, παρά το γεγονός ότι η συμπεριφορά των δύο αυτών προσώπων, δεν είναι αξιέπαινη, αλλά αντιθέτως αξιοκατάκριτη και σε κάθε περίπτωση επιφέρουσα, οδυνηρές συνέπειες για ανθρώπους που είτε έτυχε είτε συνέβη να υπάρχουν στη ζωή τους, στο τέλος γίνονται αποδέκτες του μοναδικού τρόπου λύτρωσής τους, της συγνώμης όσων έβλαψαν. Στην διάρκεια όμως της αφήγησης, η ωριμότητα και το ψυχικό σθένος που απαιτούνται για τη συγχώρεση και τη λήθη, διαδραματίζονται σταδιακά, μέσα από την εξέλιξη της ζωής των βασικών συγγραφικών χαρακτήρων του έργου, οι οποίοι, ακριβώς για αυτό το λόγο, δεν παρίστανται εξωραισμένοι και εξιδανικευμένοι και ως εκ τούτου, ανοίκειοι στον αναγνώστη, αλλά ως άνθρωποι της εποχής μας, επηρεασμένοι από το περιβάλλον και το κοινωνικό γίγνεσθαι, με έντονα συναισθήματα, στιγμές αδυναμίας, αναμέτρησης με τις ενοχές, τις ευθύνες, πολλές φορές "μετέωροι" μεταξύ του καθήκοντος και της ανάγκης να πραγματοποιήσουμε μύχιες και όχι και τόσο σώφρονες σκέψεις, αλλά και γεμάτοι από στιγμές άδολης χαράς, αληθινής φιλίας και γνήσιας αγάπης...

Οι αρετές της "Κόκκινης Βροχής" είναι πολλές, και σίγουρα τα σχόλιά μου, είναι ελάχιστα, για ένα πολύ αξιόλογο βιβλίο που έχει σκοπό να εντρυφήσει μέσω της λογοτεχνικής οδού στην ανθρώπινη ψυχή και σε όσα αυτή αντέχει, υπομένει και δέχεται, στη σύντομη πορεία μας μέσα στην "παλλόμενη" ζωή (ο χαρακτηρισμός, ορμώμενος από φράση της ίδιας της συγγραφέως), αφού όπως αναφέρει η ίδια η δημιουργός της, στην εισαγωγή ....."την ζωή την κρατά καθένας από μας. Το θέμα είναι ποια θέση θα πάρεις στο έργο που λέγεται Ζωή ! Πως θα χειριστείς το ρόλο μέσα από το έργο. Αν θα αφήσεις ανοίγματα. Για να περάσουν πράγματα ανεπιθύμητα. Να επηρεάσουν το ρόλο σου...".  

Ας αναρωτηθούμε λοιπόν, με έναυσμα την "Κόκκινη Βροχή" αν θα αφήσουμε τη ζωή να μας προσπεράσει ή θα γίνουμε εμείς πρωταγωνιστές της, όπως μας πρέπει για το θείο δώρο που μας δόθηκε....

ΡΟΥΛΑ ΣΑΜΑΙΛΙΔΟΥ - ΒΑΚΟΥ "Η γειτονιά των ονείρων", εκδ. Μ. Σιδέρη, 2014

Πετυχημένος τίτλος, για το βιβλίο της Ρούλας Σαμαιλίδου – Βάκου, η οποία, με αφετηρία μία αληθινή ιστορία, ολοκλήρωσε ένα δυνατό μυθιστόρημα. Το βιβλίο δεν είναι απλώς η μεταφορά και η εξιστόρηση μίας αληθινής ιστορίας, αλλά, προκαλεί στον αναγνώστη έντονα συναισθήματα, ανάλογα και αντίστοιχα, με τις προσωπικές ιστορίες των ηρώων, πιστεύω δε προσωπικά, ότι η αφήγηση σε πρώτο πρόσωπο, έχει παίξει πολύ σημαντικό ρόλο, οι περιγραφές του Ρειζντερέ, είναι πλούσιες και ζωντανές, ενώ, τα κεφάλαια που αναφέρονται στις συνθήκες του διωγμού, είναι πολύ παραστατικά, ακριβή και σύμφωνα με όσα γνωρίζουμε για τις τραγικές καταστάσεις που διαδραματίσθηκαν τότε. 

Όπως και η ίδια η συγγραφέας γράφει, στις πρώτες σελίδες του βιβλίου, οι μνήμες δεν πρέπει να ξεχνιούνται, και πιο πολύ οι μνήμες των απλών ανθρώπων, οι οποίοι ταλαιπωρήθηκαν, υπέφεραν και μάτωσαν, εξαιτίας των αποφάσεων των «μεγάλων», αλλά έμειναν όρθιοι με υπομονή, κουράγιο, ελπίδα και με αξιοπρέπεια πορεύθηκαν στη ζωή τους αναζητώντας αγάπη, ομόνοια, και κατανόηση. Μέσα από την ιστορία του Μανώλη και της Πανανής, και τις αφηγήσεις τους σε πρώτο πρόσωπο, ζούμε τη δική τους οικογενειακή ιστορία, την αγάπη της Πανανής για τον τόπο, όπου μεγάλωσε και γεννήθηκε, και αναγκάσθηκε να εγκαταλείψει, τον πόνο της για την απώλεια των δικών της, τις έντονες αναμνήσεις που κουβαλά έως το τέλος της ζωής της, και την ανείπωτη νοσταλγία για τις χαμένες πατρίδες. Με την εξέλιξη της ιστορίας, διακρίνουμε στην Πανανή, όλα τα στοιχεία, τα οποία οι Μικρασιάτες της γενιάς της, μετέφεραν στην καινούρια τους πατρίδα, την αξιοπρέπεια, την περηφάνια, τη θέληση και την αποφασιστικότητα να ριζώσουν και να προκόψουν, ζώντας στη δική της «Γειτονιά των Ονείρων», μία γειτονιά που η ελπίδα και το όνειρο, οι χαρές και οι λύπες μοιράζονταν μεταξύ των ανθρώπων ελεύθερα και με αγάπη. Βλέπουμε τον αγώνα της Πανανής, να μεγαλώσει μόνη της το γιο της, τον Μανώλη, και τη χαρά της για την προσωπική ευτυχία του παιδιού της, η οποία είναι και το κίνητρο να του ζητήσει τη χάρη να επιστρέψει στο Ρειζντερέ, το πατρογονικό χωριό της. Επιθυμία, την οποία ο Μανώλης, τιμά και εκπληρώνει, χωρίς να γνωρίζει τις εξελίξεις που αυτή θα φέρει στη ζωή όλων τους, και τις ανέλπιστες ανατροπές που θα προκαλέσει. Η συγγραφέας, με επιδέξιο χειρισμό της πλοκής, η οποία ρέει, και δεν κουράζει, μας προσφέρει μία ιστορία, η οποία, πραγματικά άξιζε να μεταφερθεί σε βιβλίο, και να γίνουμε κοινωνοί της, και να μοιρασθούμε με τους ήρωες της, την νοσταλγία, την θλίψη, τη συγκίνηση, την ανακούφιση, τις χαρές και τις λύπες τους.

ΑΛΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ - ΓΙΩΤΑΚΟΥ "Καληνύχτα τώρα Μάνο", εκδ. Μ. Σιδέρη 2014

Ο τίτλος του νέου βιβλίου της Αλίκης Οικονόμου – Γιωτάκου, μπορεί να παραπέμπει στο τέλος ή στη λήξη μίας κατάστασης, στην πραγματικότητα όμως, φθάνοντας στα τελευταία κεφάλαια της ιστορίας του βασικού πρωταγωνιστή, του Μάνου, ως αναγνώστρια, αισθάνθηκα αισιόδοξη και λήπτρια ελπιδοφόρων μηνυμάτων.  Μέσα από ένα πολυπρόσωπο μυθιστόρημα, καλογραμμένο και προσεγμένο στη λεπτομέρεια, γνωρίζουμε το βασικό πρόσωπο της ιστορίας τον Μάνο, γύρω από τον οποίο, κινούνται, διαβιώνουν και εμπλέκονται και άλλα πρόσωπα, που θα διαδραματίσουν περισσότερο ή λιγότερο σημαντικό ρόλο στη ζωή του, η οποία θα κλονισθεί ισχυρά από μία απροσδόκητη ανατροπή, που συνιστά άλλωστε και τον «καμβά» πάνω στον οποίο ξετυλίγεται η ιστορία, βήμα βήμα, μέχρι το τέλος. Αφήγηση απόλυτα ισορροπημένη, με εναλλαγές που αρμόζουν στην εξέλιξη της πλοκής, με αποτέλεσμα η γραφή να μην είναι μονοδιάστατη, αλλά αντίθετα να παρουσιάζει διακυμάνσεις, μεταξύ αμεσότητας, ρεαλισμού, λυρικότητας αλλά και διεισδυτικότητας.  Διέκρινα και εντυπωσιάσθηκα από την αλήθεια που μετέδωσε η συγγραφέας, κατά την άμεση και ρεαλιστική περιγραφή των δύσκολων στιγμών που βιώνει ο ήρωάς της και θαύμασα τη λυρικότητα στις περιγραφές των τόπων, όπου κινούνται τα κύρια και τα δευτερεύοντα πρόσωπα,  είτε με αναφορές στην αναπόδραστη σύνδεση του κάθε ανθρώπου με το γενέθλιο τόπο του είτε για να τονισθεί το «θάμπος» που προκαλεί ο έντονος και σύγχρονος τρόπος ζωής και πόσο διαβρωτικός μπορεί αυτός να αποδειχθεί, όταν οι ηθικές αξίες είναι ανύπαρκτες, η συνείδηση έχει καταστεί έρμαιο της ματαιοδοξίας και το κέρδος έχει γίνει αυτοσκοπός. Η αφήγηση όμως, δεν υπολείπεται καθόλου, αναφορικά με τη διεισδυτικότητα, ως προς την αποτύπωση του ψυχισμού των προσώπων, τα αίτια (κρυφά ή φανερά), που, «δικαιολογούν» τη συμπεριφορά τους, τις πράξεις και τις ενέργειές τους, τις βαθύτερες σκέψεις τους, τις ανάγκες τους, τα όνειρά τους, τα συναισθήματά τους που παραλλάσσουν ανάλογα με τις συνθήκες, το περιβάλλον και τις καταστάσεις, αξιοσημείωτα δε, κατά την άποψή μου, η προσωπική πορεία και η διαδρομή κάθε προσώπου, όπως τις γνωρίζουμε, κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης, εναρμονίζονται άριστα με τους προβληματισμούς και τα ερωτήματα που εγείρονται, είτε πραγματικά είτε φιλοσοφικά, αλλά και με τα τελικά μηνύματα που κομίζει προς εμάς τους αναγνώστες η συγγραφέας. Η ιστορία ή περιπέτεια του Μάνου, όπως μας την αφηγείται η συγγραφέας, οι δοκιμασίες τις οποίες υφίσταται, το ψυχικό άλγος, το αίσθημα της αδικίας, η δικαίωση, η πίστη στις αξίες της οικογένειας, της φιλίας, η αναζήτηση της αληθινής αγάπης, της συντροφικότητας, ο σεβασμός στην ανθρώπινη ζωή και η αξία της προσφοράς προς το συνάνθρωπο, η αποδοχή του «άλλου» παρά τις κοινωνικές αντιθέσεις, η κατανόηση της ανθρώπινης αδυναμίας, και η δύναμη για συγχώρεση, όταν η μεταμέλεια και η συνειδητοποίηση των σφαλμάτων είναι γνήσια και ειλικρινής, θα μπορούσε, να είναι η ιστορία ή μέρος της ζωής, κάθε ενός ή κάθε μίας από εμάς, αφού στην καθημερινότητά μας, όλα αυτά τα θέματα και ζητήματα που προσεγγίζονται με σπουδαίο τρόπο, από τη συγγραφέα, συχνά μας ταλανίζουν και μας απασχολούν. Και για αυτό το λόγο, και κατά την προσωπική μου άποψη, ο τίτλος του βιβλίου, δεν υποδηλώνει το τέλος ή τον αποχαιρετισμό, αλλά μία νέα αρχή, όταν μας προσφέρεται η δυνατότητα για τούτο, έστω και με επώδυνο τρόπο, δεχόμενοι ότι  μοναδικός οδηγός στη ζωή μας, είναι η αγάπη. Οσα εισέπραξα από την ανάγνωση του βιβλίου της Α. Οικονόμου – Γιωτάκου, συνοψίζονται στην εξής φράση που επέλεξα «Τελικά η ζωή μας οδηγείται από την αγάπη. Αυτή αποτελεί έναν οδικό κώδικα, μια τεχνολογία της ύπαρξης, έναν οδηγό για το επικίνδυνο ταξίδι της ζωής, στο οποίο ριχτήκαμε όλοι και η αγάπη είναι το αξεπέραστο όπλο για να μπορέσει κάποιος να καταφέρει να αλλάξει και τον πιο σκληρό χαρακτήρα», απολύτως αληθινό και, αν θελήσουμε, πραγματοποιήσιμο. Ένα βιβλίο, που, με έξοχο και σοφό τρόπο, αφυπνίζει συνειδήσεις, εγείρει υπαρξιακά και φιλοσοφικά ερωτήματα, και μεταδίδει θετικά μηνύματα, επάξια συνέχεια της πρώτης συγγραφικής προσπάθειας της Α. Οικονόμου – Γιωτάκου.