ΕΛΕΝΗ ΣΤΑΣΙΝΟΥ "Η γυναίκα των Δελφών" εκδ. Ενάλιος

Ένα ιδιαίτερο βιβλίο, τοποθετημένο χρονικά στα δύσκολα μετεπαναστατικά χρόνια της Ελλάδας, όταν ακόμα δεν είχε παύσει ο απόηχος της εθνεγερσίας και σε ένα περίπλοκο και ταραγμένο πολιτικό και κοινωνικό περιβάλλον, η χώρα και οι άνθρωποί της, προσπαθούσαν να προσαρμοσθούν στα νέα δεδομένα, κινούμενοι μεταξύ του παλαιού και του νέου. Ο τίτλος του βιβλίου προσδιορίζει πλήρως τον τόπο, όπου εξελίσσεται η ιστορία της Πηγής, μίας νέας κοπέλας, μορφωμένης, ανεξάρτητης με τον δικό της τρόπο, την οποία οι κάτοικοι του Καστριού, αντιμετωπίζουν με καχυποψία, αφού η συμπεριφορά της και οι συνήθειές της, υπερβαίνουν την εικόνα της γυναίκας, με βάση τα ήθη και έθιμα της ελληνικής επαρχίας του 19^ου αιώνα. 

Η προσωπική ιστορία της Πηγής, ο δεσμός της με τον Δανιήλ, τα πάθη και οι διαφωνίες που η παρουσία της και η συμπεριφορά της ανακινούν, συνδέονται άρρηκτα με την ιστορία του Καστριού, του χωριού, το οποίο είχε κτισθεί στο σημείο, του χώρου των Δελφών, και στο οποίο κυριαρχούν η μορφή του ιερέα Νεόφυτου, οι αντίπαλες ληστρικές συμμορίες, (οι οποίες στη διαδρομή του χρόνου, θα ενσωματωθούν εν μέρει στις ελληνικές στρατιωτικές δυνάμεις εκείνης της εποχής),  και η άγνοια των κατοίκων του για τον ανεκτίμητο θησαυρό της περιοχής τους, τον οποίο ωστόσο δεν διστάζουν να «χρησιμοποιήσουν» ως υλικό για τα σπίτια τους. Η Ελένη Στασινού, με προσήλωση στις ιστορικές πηγές για τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο, χρησιμοποιεί για τους διαλόγους, την τοπική διάλεκτο εκείνης της εποχής, όπως αρμόζει σε ένα ιστορικό μυθιστόρημα και δεν απομακρύνεται καθόλου από τα πραγματικά ιστορικά και τοπικά γεγονότα, τα οποία με δεξιοτεχνία εντάσσει στα επιμέρους κεφάλαια του βιβλίου, και είχαν ως αποτέλεσμα την ανάδειξη του αρχαιολογικού χώρου των Δελφών. Εκτός από τα ειλικρινή συγχαρητήρια, η «Γυναίκα των Δελφών», είναι ένα ξεχωριστό ιστορικό μυθιστόρημα, το οποίο συνδυάζει τη μυθοπλασία με την ιστορία, αναφέρεται σε ένα παγκόσμιας πολιτιστικής σημασίας, ιστορικό γεγονός, την ανάδειξη του φημισμένου δελφικού ιερού μέσα από προσπάθειες ετών, δικαίως έτυχε τιμητικής διάκρισης στο εξωτερικό. 

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΒΗΤΑΣ "Οι άχραντοι", εκδ. Ωκεανός 2014

Η περιγραφή στο οπισθόφυλλο, λιτή (όπως αποδείχθηκε στη συνέχεια), παρέπεμπε ίσως σε μυθιστόρημα με μεταφυσικά στοιχεία, πολύ περισσότερο που αναφερόταν ότι ήταν βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα. Η ιστορία, ενδιαφέρουσα, πρωτότυπη, στο πρώτο μέρος (όπως προσωπικά το διέκρινα) η αποτύπωση του χώρου και των συνθηκών που εξελίσσεται η πλοκή, η περιγραφή των (πολλών και διαφορετικών) χαρακτήρων και ένα έγκλημα που, προς στιγμήν, "φαίνεται" να εξιχνιάζεται. Στο δεύτερο μέρος, η πλοκή γίνεται περισσότερο ενδιαφέρουσα, έως και καθηλωτική θα την έλεγα, με την κορύφωση της έντασης και την ανάδειξη των αντιθέσεων, τόσο μεταξύ των εμπλεκομένων μερών, όσο και των κοινωνικών και φιλοσοφικών θεμάτων που θίγει το βιβλίο. Η κυρίαρχη αντίθεση εστιάζεται, κατά τη γνώμη μου, μεταξύ της θρησκευτικής πίστης και της επιστήμης, αλλά και μεταξύ των περιορισμών που τίθενται από τα κοινωνικά στερεότυπα της ελληνικής επαρχίας (κοινωνικά, θρησκευτικά, πολιτικά και άκρως συντηρητικά) και της ελευθερίας του ατόμου να επιλέξει και να ακολουθήσει συμπεριφορές, νοοτροπίες και ιδέες που απέχουν πολύ από όσα "επιβάλλονται" και θεωρούνται ορθά από το περιβάλλον, στο οποίο ζει και κινείται. Παρά τον όγκο του, με εξέπληξε ευχάριστα ως πρώτο μυθιστόρημα του συγγραφέα, και με εντυπωσίασε ο απρόβλεπτος τρόπος αποκάλυψης του αληθινού ενόχου στο τέλος, μέσα από "διεργασίες" που δεν θα τις χαρακτήριζα συνηθισμένες, αλλά ούτε και υπερβολικές, αφού είχαν μεσολαβήσει γεγονότα και είχαν παρεισφρύσει παράγοντες, που δικαιολογούσαν τη συγκεκριμένη εξέλιξη. Και όσον αφορά τον τίτλο του βιβλίου, ανταποκρίνεται στο πνεύμα του, όπως αποδείχθηκε στο τέλος του, αφού η αλληγορία και ο συμβολισμός του, συνδέονται άμεσα με την πλοκή και την εξέλιξή της. Ενα αξιόλογο μυθιστόρημα, για το οποίο, οφείλω να πω, ότι, πριν το επιλέξω, είχα διαβάσει πολύ θετικές κριτικές και τελικά δεν απογοητεύθηκα.

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΜΕΤΑΞΑ "Σπασμένος καθρέφτης", εκδ. Ωκεανός 2016

Καθηλωτικό, ανατρεπτικό, μυστηριώδες, με ένταση, αγωνία, πλοκή και με ένα τέλος....μοναδικό, όχι πως δεν μπορεί να συμβεί το αδύνατο, απλά δεν το περιμένεις με τίποτε...και για να είμαι ειλικρινής, διάβασα ...τρεις φορές τις συγκεκριμένες περικοπές και σελίδες για να κατανοήσω πλήρως την ασύλληπτη συγγραφική έμπνευση της Ε. Μεταξά..θεωρώ ότι είναι ένα από τα καλύτερα της βιβλία, για να μην πω το καλύτερο....δεν αρκείται μόνο στο καθαρά "αστυνομικό" στοιχείο της μυθιστορίας της, αλλά εκτείνεται και σε παραμέτρους που αφορούν την ψυχολογική κατάσταση των χαρακτήρων της, εμβαθύνει σε αυτές, και ενώ δίνει την εντύπωση ότι η αποκάλυψη είναι "εύκολη", η εξέλιξη δικαιώνει και τον πιο απαιτητικό αναγνώστη....έξοχο από την πρώτη έως την τελευταία του σελίδα !!!!!!!

Χαρά Σαμπανίδου "Μείνε λίγο ακόμα"

"...Και εγώ ξεκίνησα για το ταξίδι για έναν άλλο τόπο. Δεν ξέρω αν λέγεται "παράδεισος", πάντως ένιωθα μια γαλήνη μέσα μου. Ανέβαινα, ανέβαινα όλο και πιο ψηλά, με το σώμα ελαφρύ σαν πούπουλο, το αεράκι σαν χάδι με παράσερνε κι όλο απομακρυνόμουν από κοντά τους. Με τούτη την εγκατάλειψή μου δήλωσα παραίτηση, έτσι όπως γίνεται σε κάθε αποχώρηση, γι' αυτό και δεν πονάω, δεν υποφέρω. Τώρα πια είμαι καλά. Αντίο...Μην κλαίτε για μένα, ότι ήταν να σας δώσω σας το έδωσα, ότι ήταν να μου δώσετε, μουτα δώσατε, χαρές, πίκρες, γέλιο, κλάμα...Ναι, όλα τα συναισθήματα. Οσα χωράει μια ζωή γεμάτη, χορτασμένη, μια ζωή που το πιο σημαντικό εφόδιό της ήταν η αγάπη κι ο δρόμος της δύσκολος...Και πόσο σημαντικό είναι όταν σε σκέφτονται να σου το εκφράζουν, όταν σε θέλουν να στο φωνάζουν, όταν σε νοιάζονται να σου το δείχνουν και όταν σε αγαπάνε να το νιώθεις, να σου το λένε, ναι, να σου το λένε ακόμη και αν το ξέρεις.....
Πόσο όμορφα είναι εδώ πάνω ! Πόσο πολύ μου πηγαίνει αυτό το φόρεμα ! Καλά κάνατε και μου το φορέσατε, ήταν το αγαπημένο μου .....Δεν πονάω, δεν λυπάμαι, δεν χαίρομαι, δεν .....δεν ......Πάντα θα είμαι κοντά σας, στη σκέψη σας και στις καρδιές σας....Κι επειδή δεν μπορώ να σας αποχωριστώ, θα περνώ από τις ζωές σας. Ετσι, σαν απαλό αεράκι, σαν σκιά, σαν παράξενη αίσθηση, σαν αόρατος φύλακας άγγελος...Ναι θα έρχομαι....στα καλά και στα δύσκολα..δίπλα σας...Καλό μου ταξίδι...."