ΑΛΚΗ ΖΕΗ "Με μολύβι φάμπερ νούμερο δύο", εκδ. Μεταίχμιο

  "....Ίσως γιατί βλέπω ότι η ζωή μου προχωρά πολύ γρήγορα τώρα πια, και ήθελα να προλάβω να τα πω πράγματα για μια άλλη εποχή και για ανθρώπους σημαντικούς που είχα γνωρίσει και σήμερα τους ξέρουν ως καταξιωμένους ποιητές, καλλιτέχνες αλλά δεν ξέρουν την ανθρώπινη όψη τους. Αποφάσισα μάλιστα να τα γράψω χωρίς να έχω κρατήσει ούτε μία σημείωση. Ότι έγραψα είναι όσα κράτησε η μνήμη μου...."  

Ένα αυτοβιογραφικό βιβλίο, γραμμένο με τον τρόπο της Αλκης Ζέη, με αμεσότητα,  χιούμορ, νοσταλγία και συγκίνηση, σαν παραμύθι, που αφορά το χρονικό διάστημα από τα παιδικά της χρόνια έως και το γάμο της. Γνώρισα την ορμητική έφηβη Αλκη Ζέη, τις ανησυχίες της,  τα ενδιαφέροντά της, τα ερεθίσματά της, και πως άρχισε η ίδια να γράφει και να δημιουργεί, «με το μολύβι φάμπερ νούμερο δύο». Στις σελίδες του, εκτός από την ίδια την Αλκη Ζέη, την οικογένειά της, το σύζυγό της Γιώργο Σεβαστίκογλου, «περνούν» είτε λιγότερο είτε περισσότερο, ο Γκάτσος, ο Ελύτης, η θεία της Διδώ Σωτηρίου, ο Μάριος Πλωρίτης, ο Ανδρέας Εμπειρίκος, ο Μάνος Χατζιδάκις, η αδελφική της φίλη Ζωρζ Σαρρή, ο Κάρολος Κουν και τόσες άλλες σημαντικές προσωπικότητες, που, ειλικρινά, λυπήθηκα που η ίδια επέλεξε να σταματήσει σε ένα σημαντικό σημείο για την προσωπική της ζωή. Είναι εντυπωσιακό, ότι το έγραψε χωρίς ούτε μία σημείωση, όπως η ίδια αναφέρει, όμως είναι φανερό ότι είναι γραμμένο, από ψυχής και από καρδιάς, με ειλικρίνεια και χωρίς καμία ωραιοποίηση ή εξιδανίκευση, για μία εποχή, όπου, παρά τις δυσκολίες της, δεν σταμάτησε να «παράγει» πολιτισμό, (ακόμα και μέσα στην Κατοχή), σε όλους τους τομείς (θέατρο, ποίηση, λογοτεχνία).  Εκτός από την αξία του βιβλίου, ως αυτοβιογραφικού και λογοτεχνικού κειμένου, οι περιγραφές και οι εικόνες της Αθήνας του μεσοπολέμου, της Κατοχής, συνδυασμένες με τα ιστορικά γεγονότα εκείνης της εποχής, και την αφήγηση της ζωής της συγγραφέως, μέσα από τα δικά της μάτια και τις δικές της (ολοζώντανες, ακόμα και σήμερα) αναμνήσεις, προσφέρουν πραγματικά, αναγνωστική ικανοποίηση, και ένα μοναδικό «ταξίδι» στο παρελθόν.  

ΕΛΕΩΝΟΡΑ ΣΟΥΡΛΑΓΚΑ "Πάσπορτ, μία αληθινή περιπέτεια", εκδ. Κέδρος 2012

Αργησα να το ....ανακαλύψω. ...ίσως γιατί ο τίτλος του παραπέμπει σε άλλο λογοτεχνικό είδος, ή φανταζόμουν μυθοπλασία βασισμένη σε πραγματικά περιστατικά (που είναι και πιο σύνηθες). Εκανα λάθος διότι είναι κυριολεκτικά η αφήγηση της "περιπλάνησης" της Ε. Σουρλάγκα, όπως η ίδια ονομάζει την προσωπική της ιστορία που είχε σχέση με το κυριότερο αγαθό όλων, την υγεία και τον τρόπο που χειρίσθηκε την "περιπέτεια" αυτή και πως, τελικά, κατάφερε να την ξεπεράσει. Ειλικρίνεια, (οι χαρακτήρες του βιβλίου είναι υπαρκτοί, δεν έχουν αλλαχθεί ούτε τα ονόματα, όπως και οι διάλογοι !!!!!!!), αυθορμητισμός, αμεσότητα, ρεαλισμός, χιούμορ (όσο απίστευτο και αν φαίνεται, .....δίνοντας στην ασθένεια της μέχρι και .... ανδρικό όνομα !!!!), συγκίνηση και κυρίως μάθημα αξιοπρέπειας, ψυχικής δύναμης και θάρρους. Η αφήγηση ρέει, όχι μόνο γιατί ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα που βίωσε η ίδια η γράφουσα, που είχε το σθένος να χαρακτηρίσει την ασθένειά της "μια αληθινή περιπέτεια", αλλά γιατί μοιράζεται σκέψεις και συναισθήματα με όσους διαβάσαμε το βιβλίο της, πάσχοντες ή μη, με τόσο λυτρωτικό τρόπο, θα έλεγα, με τρυφερότητα και ευαισθησία, χωρίς ίχνος αυτολύπησης ή ηττοπάθειας, αλλά με αγάπη για τη ζωή και την κάθε ημέρα της.....Τουλάχιστον αυτό εισέπραξα εγώ, κλείνοντας την τελευταία του σελίδα.....Ομολογώ ότι με εξέπληξε πολύ ευχάριστα.

Ενα πολύ μικρό απόσπασμα : 

"....Στεκόμουν στο κατάστρωμα, περιτριγυρισμένη από αυτή την ανατολή που μιλούσε, μύριζε και κουνιόταν. Η ανατολή συνέβαινε παντού γύρω μου, με πλησίαζε, με δοκίμαζε, με σαγήνευε και τελικά με κατάπιε. Εκανα ένα γενναίο μακροβούτι μέσα της, έγινα ένα κομμάτι της, μια στάλα αφρός, ένα φτερό γλάρου, ένας κόκκος άμμου, ένα ίχνος από άυλο ροζ και τίποτε μα τίποτα δεν υπήρχε πια, παρά μονάχα το ξεκίνημα μιας μέρας που περικλείει το ξεκίνημα όλης της ζωής. Είχα τις ίδιες απέραντες πιθανότητας να ζήσω ή να χαθώ με όλα τα πλάσματα, τα χρώματα και τα υλικά αυτής της μίας, ενιαίας και μοναδικής ζωής που τώρα μόλις ξεκινούσε και κάθε μέρα ξεκινούσε, ξανά και ξανά και για πάντα…….."

ΤΑΣΟΥΛΑ ΕΠΤΑΚΟΙΛΗ "Το άλλο μου ολόκληρο", εκδ. Πατάκη 2016

Η απώλεια, η διαχείρισή της, η απροσμέτρητη οδύνη, η μνήμη και οι αναμνήσεις.....πλήθος συναισθημάτων, από τη συντριβή έως την αποδοχή του τετελεσμένου, με τα οποία αναμετράται η συγγραφέας του, και τα οποία μοιράζεται μαζί μας, με τις ημερήσιες καταγραφές της, εν είδει ημερολογίου...γραμμένο με περίσσευμα ψυχής θα έλεγα, που περιορίζει την όποια κριτική, αφού δεν είναι μυθοπλασία, αλλά η πραγματικότητα....